Χρονιά διδακτική η απελθούσα...


Χωρίς αμφιβολία ο χρόνος που μας πέρασε   υπήρξε η ταφόπλακα  του ελληνικού ονείρου, όπως αυτό οικοδομήθηκε στις τελευταίες τρεις δεκαετίες της ευρωπαϊκής διαδρομής µας. Εισοδήματα, μισθοί και συντάξεις απομειώθηκαν , επιχειρήσεις κλονίστηκαν, θέσεις εργασίας χάθηκαν, δραστηριότητες υποχώρησαν, σταθερές, βεβαιότητες και δεδομένα μιας ζωής ολάκερης γκρεμίστηκαν  στους μήνες που πέρασαν. 


Η προσγείωση δυστυχώς ήταν ανώμαλη για τους περισσότερους.  Αιφνιδιάστηκαν οι Έλληνες, παρά τα πολλά σήματα και μηνύματα της επερχόμενης  οικονομικής  κατάρρευσης. Αν και προετοιμασμένοι από τα προηγούμενα χρόνια, εν τούτοις δεν άντεξαν. Το πολιτικό σύστημα ουδέποτε είπε τα πράγματα µε το όνομά τους και ορισμένες  εκφράσεις του συνεχίζουν ακόμη να χαϊδεύουν αφτιά, δεν μπορούν  να απαλλαγούν από τα ήθη της Μεταπολίτευσης. Έτσι οι πολίτες αρχικώς οργίστηκαν, στη συνέχεια αντέδρασαν και τώρα προς το τέλος του 2014 μπορεί να πει κανείς ότι έχουν εισέλθει στη φάση της συνειδητοποίησης. 
Γνωρίζουν πια ότι το προηγούμενο μοντέλο οικονομίας  και ζωής έχει οριστικά τελειώσει. Και ότι έτσι ή αλλιώς άλλα ήθη θα επικρατήσουν. 
Το 2014 εκτός από χρονιά καταστροφής ήταν και χρονιά διδακτική, προσφέροντας, μαζί με τη φτώχεια και την ανεργία, και την αυτογνωσία που ως άτομα αλλά κυρίως ως κοινωνία είχαμε ανάγκη;

Την αυτογνωσία που μας έλειπε και το πληρώσαμε ακριβά, καθώς φθάσαμε στο σημείο να μην μπορούμε να βαδίσουμε πια ούτε ένα βήμα μπροστά και που χωρίς αυτήν δεν υπάρχει καμία περίπτωση να επιχειρήσουμε την επανεκκίνηση, την οποία όλοι προσμένουμε.

Η κρίση συμπαρασύρει τα (πρώην) μεγάλα κόμματα, τα οποία πληρώνουν το τίμημα για τις δικές τους επιλογές που οδήγησαν τη χώρα μέχρις εδώ. Τα πρώτα θεμέλια της ανασύνθεσης έχουν μπει και οι νέες δυνάμεις θα αναδειχθούν μέσα σε αυτήν τη δύσκολη πορεία. Και πολλά άλλα.

Με λίγα λόγια, ίσως η κρίση επιδρά και θετικά. Συνειδητοποιεί και επανακαθορίζει τα πρόσωπα.
Διαμορφώνονται νέες συνειδήσεις και νέες πεποιθήσεις σε τούτα τα δύσκολα χρόνια. Η ελπίδα της αναδημιουργίας, της ανασυγκρότησης και της μεγάλης αλλαγής, που τόσο έχει ανάγκη ο τόπος, δεν εξέλιπεν, και ίσως είναι αυτή που τελικώς θα µας εκτινάξει από το μηδέν στο... άπειρο.

Τελευταία τροποποίηση στις

Προσθήκη σχολίου

Παρακαλούμε συμπληρώστε τα προαπαιτούμενα πεδία (*)

Copyright 2012 by Arcadia Press / Supported by I.C.T.Lab

Login or Register

LOG IN

fb iconLog in with Facebook

Register

User Registration